6K9c8gAEYBgZZ7YydG59uniFCiA5JpJUTk-Cte3hIcAGDplZ

W drugim etapie prac nad modernizacją nauczania historii w państwach zachodniej Europy, obejmującym okres mniej wię­cej od połowy lat sześćdziesiątych do czasów obecnych, położono nacisk na zagadnienia unowocześnienia i uatrakcyjnienia samego procesu kształcenia historycznego. Zainteresowanie budziły prze­de wszystkim nowoczesne środki dydaktyczne, w mniejszym zaś stopniu podręczniki i treści w nich pomieszczone. Pod naporem intensywnego ruchu innowacyjnego treść nauczania została ze­pchnięta na dalszy plan. Nie chodziło i nadal nie chodzi o sam przekaz informacji o faktach, a także o dyspozycję ucznia pole­gającą na pamięciowej reprodukcji tych informacji. Przede wszy­stkim wyraża się przekonanie, że nauczanie historii ma doprowa­dzić do ukształtowania umiejętności, zwłaszcza zaś umiejętności interpretacji analizy i syntezy klasyfikacji, obserwacji, dysku­sji, korzystania z ‚książek i innych źródeł informacji o faktach historycznych. Przy tym kładzie się nacisk na swoiste dla hi­storii umiejętności, zawarte w dwóch fundamentalnych pytaniach: „na jakiej podstawie wiem, że to o czym się uczę jest prawdzi­we?” oraz „co zrobiłbym, jeśli byłbym uczestnikiem danego wy­darzenia?” Są to umiejętności związane z badaniem źródeł oraz rozpatrywaniem faktów w ich rozwoju a także kształtowaniem historycznej wyobraźni.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *