zobacz-koniec-swiata-w-3d_22427860

Mimo pewnej sławy środowiskowej tomiki „Konfrontacji Historycznych” Wiedzy Powszechnej nie uzyskały ani poziomu, ani rangi serii ossolińskich. Zresztą tylko kilka z nich poświęconych było dziejom najnowszym powszechnym. Zasłużony Instytut Wydawniczy PAX wydając ostatnio popular­ny zarys dziejów papiestwa w ostatnich dwóch stuleciach Zygmunta Zielińskiego uzmysłowił historykom polskim ogromne braki naszego dorobku w sferze tak bardzo popularnej, zwłaszcza od 1978 r. Historiografia polska w zakresie najnowszych dziejów Kościoła powszechnego żadnym poważniejszym osiągnięciem po­szczycić się nie może. Prace Bolesława Kumora mają popularyza­torski i szkolny charakter. Indywidualne wysiłki poszczególnych historyków badających najnowsze dzieje powszechne nie są skoordynowane ani w planie chronologicznym, ani problemowym, ani geograficznym. Badaniom epoki napoleońskiej systematycznie poświęca swój czas i wysiłek Andrzej Zahorski i Monika Senkowska-Gluckowa. Wiele cennych ustaleń dla epoki nieco późniejszej i dla obszaru słowiańsko-bał- kańskiego wniósł swymi pracami Jerzy Skowronek. Jego zainte­resowania i wysiłki oscylują jednak stale na obrzeżu polskiej problematyki. Szlak przetarty przez dzieje powszechne XIX w. przez prace Henryka Wereszyckiego poświęcone Austrii i politycz­nym problemom wiążącym się z Austro-Węgrami zdaje się nie mieć kontynuacji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *