84141afe-7cae-470d-a914-b13c4beb2015

Zainteresowanie CCC nauczaniem historii w szkole przypada na początki lat pięćdziesiątych, a cały ten okres aż do współ­czesności można podzielić na dwa etapy. W pierwszym obejmu­jącym lata pięćdziesiąte i początek sześćdziesiątych położono nacisk na ulepszanie podręczników do nauczania historii w szko­łach, w szczególności w szkołach średnich. W tym celu odbyło się sześć konferencji zorganizowanych przez Radę Europejską. Ich tematyka objęła całość dziejów Europy, począwszy od średnio­wiecza aż do czasów współczesnych. Początek tej intensywnej pracy dała konferencja w Calw w 1953 r., gdzie debatowano nad europocentryzmem w nauczaniu historii. Później koncentrowano się na wiekach średnich (Oslo, 1954), wieku szesnastym (Rzym, 1955), siedemnastym i osiemnastym stuleciu (Royaumont, 1956), okresie 1789 – 1871 (Scheveningen, 1957) i okresie 1870- 1950 (Istambuł i Ankara, 1958). Podczas owych sześciu międzynarodo­wych spotkań zostało przeanalizowanych ok. 900 spośród 2000 podręczników szkolnych do nauczania historii używanych w kra­jach Europy Zachodniej. Analizę przeprowadzali nauczyciele, inspektorzy szkolni, profesorowie uniwersytetów i wyższych szkół pedagogicznych, autorzy podręczników i przedstawiciele mini­sterstw oświaty i wychowania. Opracowano cały szereg zaleceń dla autorów podręczników i nauczycieli, wśród których duch współpracy i porozumienia pomiędzy państwami i narodami członkowskimi Rady Europejskiej stawał zawsze na czele idei przewodnich formułowanych rekomendacji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *